Vrouwenlol

Toen ik net in Belmopan aankwam, hoorde ik van het bestaan van de Belize International Women’s Group. Nou, dat moest ik maar eens even checken. Met visioenen van theekransjes van ambassadeurs-vrouwen en Shell-echtgenotes ging op een donderdag naar een bijeenkomst op de Mexicaanse ambassade. Zo’n vijftig vrouwen, van alle leeftijden en nationaleiten, waren aanwezig. Het was rond lunchtijd en ieder had een gerecht meegenomen. De tafel stond tot aan de rand vol met sandwiches, zelfgemaakte prutjes, dips en cakes. Iedereen had een naamkaartje opgespeld, op z’n Amerikaans. De voorzitter, een gezette vrouw met strenge bril en een ‘Suid-Afrikaans’accent doet verslag: hoe je je moet aanmelden als lid, hoeveel geld er is overgemaakt naar een ziek kind, dat de website zo weinig bezoekers trekt (met als top-idee om er voortaan recepten op te zetten) en wie in de hapjes- en drankjes commissie wil. Dan is er een lotterij: je kunt een ticket kopen en een zelf-gemaakte lamp winnen.

Ik vind het maar niks maar laat het niet merken. Niet te snel oordelen...en bovendien zijn in een dorp waar niets te beleven valt alle iniativen welkom.

De volgende bijeenkomst is in het huis van de rijkste familie van Belmopan. Altijd leuk om te zien. Er zijn weer veel dames aanwezig, en het valt me nu op dat ik een van de jongste ben. Ik heb geen naamplaatje meegebracht en moet een boete betalen! Symbolisch weliswaar maar toch. Ik voel me niet op mijn gemak en besluit geen lotterij ticket te kopen.

Waarom voel ik me zo ongemakkelijk? Omdat ik de jongste ben? Omdat ik mezelf als een werkende vrouw zie en geen deel wil uitmaken van huisvrouwen clubjes? Dan staat een vrouw op om zich te beklagen: ‘Waarom zijn de vergaderingen altijd overdag? Ik wérk hoor!’ Ze zegt het met zo’n air van: ik ben beter dan jullie, dat ik zin heb om haar een mep te geven. Dan bedenk ik me beschaamd dat ik in Sri Lanka waarschijnlijk ook zo praatte.

Er is ook een mannenclub in Belmopan. Die maken tripjes: kanoen in de grotten of duiken in the Blue Hole. Ze hebben ideeen over poker-avondjes, autoralley’s en wedstrijdjes pikant eten. Ze drinken bier, praten over niks en hebben lol. Zoals mannen doen. Ineens begrijp ik waarom ik die vrouwengroep maar niks vind. Ze doen geen leuke dingen en hebben geen lol. Niet mijn lol in ieder geval.

Gasten en verse vis

We hebben bezoek! Ik vind het altijd super als mensen de moeite nemen eens een kijkje te nemen in ons nieuwe land. Ik realiseer me dat het niet voor iedereen weggelegd is om je leven even achter te laten en in een vliegtuig te springen, zoals wij gegereld zelf doen. Zeker niet als het een reis van 2 dagen en 3 vliegtuigen is. Dus ik was heel blij toen mijn zwager met zijn vrouw en dochter aankwamen in Belize.

Ze kwamen bepakt met maar liefst zes koffers vol kinderschoenen, Belgische chocolade en leverpastij. Echt waar, minstens 10 kilo aan Leonidas bonbons zijn hier de grens overgesmokkeld. In ruil daarvoor hebben ze zeker 10 liter Hot Mama’s pikante saus geexporteerd voor vrienden in Belgie. Mooi staaltje Fair Trade, nietwaar?

Wat altijd leuk is met gasten is om het land te verkennen. Het is nou eenmaal zo dat de bewoners van een land het het slechtste kennen. Immers, hoeveel Fransen hebben de eifeltoren bestegen? Hoeveel Nederlanders hebben de bloemenpracht in de Keukenhof bewonderd, of de Nachtwacht van Rembrandt? Hoeveel Amerikanen zijn de Grand Canyon afgedaald, of hebben Empire State Building beklommen? Juist!

Gedurende drie weken hebben we Belize ontdekt. Enge junglepaadjes gehiked, eindigend in koel blauwe waterpoelen in de rotsen, de Lamanay Maya tempels beklommen voor een verbijsterend 360 graden uitzicht en geluierd in de hangmat op het strand van Placencia.

Belize is in één woord: schitterend.

Hoe leuk het ook is om gasten te ontvangen, ‘k ben ook altijd stiekem weer blij als ze weg gaan. Ken je het Nederlandse gezegde: verse vis en gasten, wat hebben ze gemeen? Ze blijven beide maar drie dagen goed, dan gaan ze stinken. Oho, wat een onaardig spreekwoord. Neem het niet persoonlijk hoor, gasten zijn bij ons van harte welkom! Maar dan wel volgens het Nederlandse concept van gastVRIJHEID. Ga je eigen gang, zolang je niet verwacht dat ik je ontbijt ga maken of je het hele land doorsleep, mag je rustig drie weken blijven!